Shoot for the moon - if you miss, you'll still be among the stars

I love the color pink & I love dancing in my underwear.
I'm a mess & my room usually is too.
I laugh at the stupidest things
& always say the wrong things at the wrong time.
I cry for no reason & sometimes I get mad easily.
But I am just me and that's all I can be...!

Drie maanden

Een maand geleden twijfelde ik nog vreselijk aan de therapie. Nog altijd voelt het zeker niet elke dag goed, maar er is wel iets in mij veranderd. Na het horen van de eindevaluatie van groepsgenoot S. kon ik het wat beter relativeren. Wat hij beschreef over zijn eerste drie maanden, was exact wat ik ook heb gevoeld. Hij is nu klaar en heeft deze week afscheid genomen. Bij het afscheid pakte hij mijn handen beet en liet me beloven het niet nu al op te geven, omdat het écht goedkomt, ook voor mensen die het moeilijk hebben aan het begin. Dat was lief van hem. En het voelt ook wel anders.

Maandag ga ik mijn 13e week in en ik ben er dan alweer drie maanden. Deze week heb ik zelf mijn eerste evaluatie geschreven en voorgelezen aan de groep. Heel eerlijk heb ik alles beschreven wat er in me om gaat op het moment, met voorbeelden van situaties erbij en alles. De sfeer in dat uur was heel goed. Het inzicht wat ik zelf heb opgedaan sloot precies aan met de verhalen die anderen over mij schreven, en het leek wel alsof het me wat dichter bij de groep heeft gebracht. Ik voelde me daarna echt anders. Ik weet niet of het me ook al gaat lukken om me meer open te stellen, maar ik heb gemerkt dat als ik het doe, zo open en eerlijk als afgelopen dinsdag, dit alleen maar goede dingen oplevert. Nu maar hopen dat dit ook zo blijft.

Makkelijk gaat het niet worden, dat is me zeker duidelijk. Dat is ook nooit mijn idee geweest van een jaar intensieve therapie. Ik hoop wel dat het zo blijft zoals het deze week was. Ik wil het ook niet opgeven want dan sta ik echt met lege handen op straat en dan ben ik nog steeds nergens. Wat moet ik dan? Een groepsgenoot schreef in zijn evaluatie voor mij: "Roos, we zijn nu samen 3 maanden op weg en daar opgeven geen optie meer is, is het tijd om de rem eraf te halen en ervoor te gaan!" Ik ga proberen me daarbij aan te sluiten.

I miss you :(

Net nu ik jullie een update wil geven over een bepaald persoon, zie ik dat ik hier helemaal niet over heb geblogd sinds begin dit jaar en dat het hele 'drama' langs iedereen heen is gegaan. Toch wil ik er vandaag graag wat over kwijt, dus dan lijkt het me tijd voor een goede update. Het gaat over hem. En het feit dat we elkaar sinds 2 juni niet meer gezien of écht gesproken hebben. Hoe dat zo is gekomen? Ik ga proberen een soort van korte versie van het verhaal te schrijven...

Het ging allemaal supergoed, totdat ik naar Zeist ging in maart. Hij nam was afstand, zo leek het. Volgens hem zou alles nu gaan veranderen. Ik vond dat gek. Het zou wat mij betreft alleen maar positief kunnen veranderen, maar daar dacht hij anders over. Ik had hem nodig, want het was geen makkelijke tijd, maar tegelijkertijd was hij vaak onbereikbaar. We hebben een paar keer ruzie gemaakt, maar dat was dan binnen een week ook weer over en dan ging het weer prima daarna. En als ik hem wel zag, dan ging het beter dan ooit. We gingen dan echt leuke dingen doen, zoals stappen, naar de film of samen koken. Het voelde voor mij alsof we redelijk onafscheidelijk waren en ik kon hem ook gewoon steeds meer vertellen. Mensen uit Zeist zagen ons wel eens samen lopen en dan werd me steeds gevraagd hoe het met mijn 'vriendje' ging. Dat begon me wel te storen. Het was mijn vriendje niet. En ergens wilde ik dat wel. Of toch niet? Ik legde het steeds weer naast me neer, omdat ik bang was voor een afwijzing en voor verandering. Ik had hem nog veels te hard nodig.

Ik had hem al die tijd als de sterkere persoon gezien in onze vriendschap. Soms zei ik ook wel eens dat ik vond dat we wat dat betreft uit balans waren, maar dat ik zeker wist dat het goed zou komen. Ik was toch hard aan het werk? We zouden er wel weer uit komen. Tot de rollen zich om begonnen te draaien. Het ging slechter met hem, en ik kon er niet echt grip op krijgen, want hij vertelde er bijna niks over. De laatste keer dat ik hem heb gezien, was hij overstuur en kon hij wel praten over wat er mis was. Ik kon eindelijk eens even de sterkere persoon zijn, en dat deed me goed. Ik had het gevoel dat we op de goede weg waren. En daar ging het nou net mis... Daar waar ik dacht "nu kunnen we alles hebben", zal ik me vergist hebben. In een opwelling heb ik hem een lange e-mail gestuurd die week, met daarin de verwarrende gevoelens die ik had en het feit dat ik daarover wilde praten met hem, omdat het begon te voelen alsof het de vriendschap in de weg begon te staan, voor mij in ieder geval. Eigenlijk wilde ik het liefst vrienden blijven, maar het werd zo gecompliceerd? En ik dacht, van iedereen in de wereld, dat hij dit zou begrijpen en dat we een manier zouden vinden om hieruit te komen.

Niks is minder waar. Wat er is gebeurd weet ik niet eens meer precies. We kregen ruzie. Ik heb hem sinds die week nooit meer gezien, en maar heel zelden gesproken, in boze sms'jes en e-mails over en weer. Als ik niks liet horen, werd hij boos en wilde hij afspreken. Als we afspraken, kwam hij niet op dagen. Vervolgens was ik weer stil, en kwamen er weer verdrietige sms'jes van hem, alsof hij (op een negatieve manier) de aandacht wilde trekken. Uiteindelijk heb ik het opgegeven. Het leek toch niet meer goed te komen.

Een paar weken geleden kwam ik erachter dat hij zonder wat te zeggen naar het buitenland is verhuisd. Ik geloof dat bijna iedereen hier verbaasd over was, dus het lijkt er bijna op dat hij wilde weglopen voor alles wat er mis ging (er speelde nog veel meer). Je kunt wel rennen, maar je neemt jezelf nog altijd mee, was mijn eerste gedachte. En het maakte me boos. Ondertussen heb ik nog steeds veel vragen. Waar is het nou eigenlijk precies mis gegaan. Mijn e-mail, of de keer ervoor al, toen hij zich kwetsbaar heeft opgesteld?

Maar wat speelt er vandaag... ik was afgelopen weekend zo boos, dat ik hem een e-mail heb gestuurd. Een lang verhaal. Het was geen vriendelijk bericht, dat geef ik toe. Ik voel nog zoveel emoties. Ik kreeg een reactie, maar niet eentje waar ik op had gehoopt. Het was een oppervlakkig bericht, wat eigenlijk zo goed als nergens over ging. Hoewel het ook niet boos klonk, weet ik niet wat ik nog moet zeggen nu. Daar moet ik misschien bij therapie wat mee doen? Het nare was alleen, dat ik vannacht gedroomd heb dat ik hem tegen kwam en dat het weer precies zo was als voorheen. Ik werd heel blij wakker en het is net alsof ik hem de hele dag een beetje bij me heb weten te houden. En dan kan ik weer niet boos op hem zijn, want in mijn droom was hij nog wel precies die jongen die ik mijn beste vriend noemde. En ineens wil ik weer zo graag dat het goed is, dat hij weer terug komt en dan we weer vrienden zijn. Ik vraag me alleen af of dit ooit nog mogelijk is... Een ding is zeker: Ik mis mijn maatje!

Ontploft

Het is donderdagmiddag, de weeksluiting. Het was weer een vervelende dag. Ik vind dat de groep erg wisselend op dingen reageert en kan daar niet altijd wat mee. Deze week zat ik erg in mijn eigen wereldje. Het liefst lees ik dan in de pauzes gewoon in een boek, en praat ik niet met ze. Ik was ook stil tijdens de therapie en kreeg daar keer op keer commentaar op. Ondertussen voelde het van binnen alsof er zoveel aan de hand was, dat ik erin zou verzuipen.

Terug naar de weeksluiting. Weer kwam er commentaar, uit een onverwachte hoek deze keer. Drie anderen namen het over, de therapeut ging tegen hen in, ik was stil, en de spanning liep op. Ik voelde me in een hoek gedrukt. Mijn primaire gedachte was: Ren weg! Nu! Ik bleef nog even zitten... tot die ene zin. Het voelde alsof er over me gepraat werd alsof ik er niet was. Het voelde zo naar. Ik voelde mezelf boos worden. Ik keek degene die aan het woord was aan. En ik voelde zo'n woede. En toen ben ik opgestaan en de ruimte uit gelopen, met een paar grove woorden. Zak d'r allemaal maar in.

Op de gang kwam ik één van de therapeuten tegen. Ik mocht niet gaan maar ik schreeuwde dat ik hier nooit meer terug zou komen. Ze nam me mee naar haar kamer en ik heb alles eruit mogen gooien wat ik dacht en voelde en vind van de groep. Dat was eigenlijk heel fijn. Ze luisterde, en gaf daarna wel een reactie, maar zonder iets af te doen aan mijn gevoel. Dat was dan ook voor het eerst deze week dat iemand me dat gevoel kon geven en heel langzaam kalmeerde ik weer wat, na drie kwartier ofzo? Uiteindelijk voelde ik me goed genoeg om naar huis te gaan, het weekend in. En ze beloofde me dat ik extra gesprekken krijg, met haar, daar gaat ze tijd voor vrij maken, omdat ze niet willen dat ik ermee stop nu. Ik ben benieuwd.

Ik belde mijn vader op of hij me alsjeblieft wilde halen en die zou in de auto stappen. En toen liep ik vast naar buiten, om in de zon te gaan wachten. Vier leden van de groep waren er nog. Verbaasd dat ik er nog was, maar ze stonden na te praten, omdat ze het eigenlijk rot vonden naar huis te gaan zonder te weten hoe het met me was. Ik heb zowaar met ze kunnen praten, en er zijn goede dingen gezegd. Maar degene die mij het meest triggerde, was al weg. Die clash zal maandagmorgen dus wel weer verder gaan, en ik weet niet goed of ik dan ook wel kan zeggen wat me nou zo dwars zat aan haar gedrag. 

Maandagmorgen heb ik eerst een gesprek met mijn eigen individueel behandelaar. Misschien kan zij me een beetje op weg helpen om de rest van de dag weer aan te kunnen. Eigenlijk krijg ik er op deze manier steeds minder zin in. Ik vertelde laatste nog hoe trots ik was, dat ik in contact kan blijven met mensen en dat ik niet zo snel meer wegloop... en kijk wat ik nu doe? Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik hier nu mee verder moet. 

Oma

Mijn oma is een sterke vrouw. Ze is zo sterk, dat ze na 5 keer gevochten te hebben tegen kanker (tussen 1975 en nu) nog steeds op haar benen stond. Altijd was zij de vrolijkste in het hele ziekenhuis, haar zou niks overkomen, want ze kon alles aan. Tot ze vorig jaar terug kwam van vakantie en zich niet lekker voelde. De dokter gaf haar wat medicatie en het zou wel over gaan, maar dat gebeurde niet. Sinds maart weten we dat ze wéér een vorm heeft van dezelfde rotziekte. Haar longen deze keer. En nee, ze konden eigenlijk niks meer voor haar betekenen. En toch hebben ze het geprobeerd en weer heeft ze gevochten. En toch gaat ze het niet winnen. Inmiddels is de ziekte ook in haar botten aangetroffen.

Oma heeft de hele week in het ziekenhuis gelegen met koorts. Ik ben maandag langs gegaan. Vreselijk vond ik het. Van mijn vrolijke en positieve oma is weinig over. De vrolijke grapjes hebben plaatsgemaakt voor een soort zwarte humor. Ze maakt 'grapjes' over hoe er niks meer aan te doen is en ze haar laatste tijd maar moet uitzitten. Ik kon het niet aanhoren, maar wilde ook mijn kwetsbaarheid niet laten zien. Ze zegt zelf dat ze geen pijn heeft. maar dat kan ook bijna niet anders, met zoveel medicijnen. Ik vind het moeilijk. Hoe lang mogen we haar nog bij ons houden? Het is allemaal niet duidelijk. Het kan snel gaan, of toch langer duren.

Oma is nu weer in haar eigen huis, bij mijn opa. Aanstaande vrijdag krijgt ze de allerlaatste, heftige bestraling. En daarna kunnen we alleen nog maar afwachten... Wat een rotziekte! Dit raakt me zoveel harder dan ik me ooit had kunnen voorstellen!!

Twee maanden

Het is alweer twee maanden geleden dat ik ben begonnen op een andere afdeling. En nog merk ik niet het verschil wat ik had gehoopt te zien. Ik lig overhoop met een groepsgenoot, die gelukkig over een week of 6 eindelijk vertrekt (maar ja, dat is niet een oplossing natuurlijk). De sfeer in de groep wisselt van dag tot dag en is onvoorspelbaar. Ik kom bijna elke keer doodmoe thuis, van alle spanningen en emoties. En mijn eigen ei kan ik lang niet altijd kwijt, omdat je nu eenmaal niet in de hand hebt hoe groepsgesprekken verlopen. Heel soms voel ik de steun van de groep wel. En ik heb vorige week eindelijk mijn levensverhaal mogen voorlezen, iets wat voor mijn gevoel wel verschil zou gaan maken.

Vandaag was de eerste dag na het voorlezen van mijn levensverhaal. De groep was weer compleet. De vakantieganger was terug, en de zieke ook. En de sfeer was vreselijk. Het leek wel of iedereen in een slecht humeur was. Bah. Ik merk dat ik al die spanningen voel en meeneem en dat ik aan het einde van de dag ook een rothumeur had. Op die momenten twijfel ik echt nog wel of ik hier wel goed aan doe.

Vanavond ben ik na het eten op bed beland, iets wat niet vaak gebeurd, ondanks de vermoeidheid. Nu wel. Ik heb 3.5 uur geslapen en ben toen nog even gaan doen wat ik moet doen. En ik ga zo weer lekker terug naar bed. Slapen. Vroeger kon ik het niet, nu lijkt het soms mijn favoriete bezigheid. Om alles maar even niet te hoeven voelen.

Nog een maand... zou het écht zoveel beter gaan worden in de komende 5 weken?

Even schrikken!

Dat ik een tijdje niet heb geblogd, was me duidelijk. Vandaag keek ik weer eens op mijn eigen blog, maar mijn achtergrond was verdwenen. Dat was even schrikken. In plaats van mijn vetrouwde achtergrond, stond er een plaatje van Photobucket, met de tekst dat mijn account inactief was. Oeps. Dat heb ik maar even gefixt, want zo mooi vond ik dat niet als achtergrond. En nu ziet mijn blog er weer normaal uit. Het enige wat lijkt te ontbreken zijn de verhalen...

Hoe snel zijn ze bij u binnen?

Bovenstaande tekst stond op een blauwe flyer die ik vanmiddag bij thuiskomst in mijn brievenbus vond. De mensen van het project "Utrecht veilig!" vonden het nodig om even te kijken hoe inbraakgevoelig mijn huis is. Aan de hand van punten als "Uw ramen stonden open: ja/nee" was mijn huisje bekeken. Ik heb slecht nieuws voor potentiële inbrekers. Mijn huisje was niet inbraakgevoelig bevonden. Gelukkig maar.

Teken van leven

Ik ben moe, heel moe. De therapie is vele malen intenser dan op de oude afdeling. Ik kan er nog niet aan wennen en denk dagelijks aan opgeven. Toch heb ik met mezelf afgesproken dat ik het toch minstens drie maanden moet aankijken voor ik van mezelf mag stoppen. Als ik nu stop, heb ik namelijk niks, en daar schieten we ook weer niks mee op... Voor nu dus even weinig zin om te schrijven, geen inspiratie, en veel te moe!

Truste & tot snel :)

De zomer van 2002

"Heb je de foto's op mijn profiel al gezien?" Ik zit met vriendin J. op MSN te kletsen. En dan zie ik de foto. Even schrik ik... hij staat erop. Mijn hart bonkt in mijn keel. Het zijn foto's van zeven jaar geleden, van een perfect weekend. Ik was even helemaal weg van de ellende thuis en de ruzies binnen mijn relatie. Daar kon me niks gebeuren. We hebben gedanst, gelachen en gekletst en de zon scheen iedere dag. Ineens ben ik benieuwd hoe het nu gaat met L. Denkt hij er nog wel eens aan terug, zoals hij nog vaak in mijn gedachten is? Kan hij het zich nog herinneren? En wat had er kunnen gebeuren als...? Ik denk in ieder geval met een fijn gevoel terug aan de zomer van 2002...

Een middagje genieten

Na een kleine off-day gisteren (ziek geworden & een halve dag therapie gemist) vandaag toch weer op de been. Het is pas net middag en ik heb het gevoel dat ik er al een hele dag op heb zitten. Gelukkig heb ik nog tijd om lekker van de zon te genieten de rest van de dag, want mijn lijst met klusjes (poetsen, boodschappen doen & inschrijfformulieren halen voor een nieuwe huisarts) heb ik al helemaal afgewerkt. Ook heb ik er al een uurtje zonnen op het balkon op zitten. Dat is weer eens wat anders dan normaal. Vanavond lekker barbecuen bij mijn ouders, dus ik ga zo de tuin vast eens onveilig maken daar!